'oğlumu evde bir kız ile yakaladım'

...
Hafta sonunu eşimle birlikte köydeki evimizde geçirmeye karar verdik.
Fakat çok yağmur yağınca ikinci geceye kalmadan dönelim dedik.
Evin kapısına gelince kapıda ikinci bir ayakkabıyı gördük.
Oğlumun ayakkabısı tamam da diğer ayakkabı dikkatimizi çekmişti.
Eşimle gözgöze geldik ve sessizce içeri girmeye karar verdik.
Kapıyı gürültü yapmadan açtık ve içeri girdik.
Oğlumun odasının kapısı kapalıydı.
Yavaşça kapıya yaklaştık ve biraz kulak kabarttık.
İçeriden oğlumun ve bir kızın sesi geliyordu.
Eşime evde kalmasını söyleyerek sevinçli bir şekilde evden çıktım.
Üzerimden büyük bir yük kalkmıştı, huzur içinde sokağa attım kendimi."
Bu tablo karşısında niye bu kadar sevinçli olduğunu sorduk tabii ki :
"-bunun nesine sevindiğini anlayamadık sevgili kardeşim"
...
Yıllar sonra üniversiteden bir arkadaşımla aramızda geçen konuşma.
Ülkenin ekonomisini, siyasetini ve toplum sosyolojisini konuşurken,
Memleketin ahvâli üzerine arkadaşımız yaşadığı bu olayı anlattı.
Niye sevindin sorumuza verdiği cevap herkesi derinden sarstı.
Cevabını kelimesi kelimesine olduğu gibi aktarıyorum :
" Arkadaşlar, etrafımız ateş çemberi farkında değil misiniz..?
Komşuların çocuklarına bakıyorum, iş arkadaşlarımı dinliyorum,
Eşimin etrafından duyduklarını ve arkadaşlarının ona aktardıklarını,
Erkek erkeğe ve kız kıza ilişkilerin çok revaçta olduğunu görüyorum.
Oğlumun da bu sapkınlıklara meyledeceği endişesini hep yaşadım.
Öyle olmadığını anladığım o günden beri sürekli şükrediyorum.
Evet, bunun adına ne dersiniz bilmiyorum,
Gelen gideni aratır mı dersiniz, eskiye rahmet mi okuttu vs vs.
Memleketin geldiği durum bu, ister kabul edin ister etmeyin.
Ehven-i şer dediğimiz kavramı en iyi açıklayacak örneklerden.
Eskiden olsa oğlunu bir kızla yakalayan baba oğlunu cezalandırırdı.
Hem oğlunu hem de kızı korumak adına yapardı bunu.
Dini anlamda 'zina' yapmak büyük günahtır diye,
Ahlâki anlamda çocukların adı çıktığında aileleri korumak adına.
Ama bunlar olmuyor ve babalar bu duruma seviniyor.
Daha kötüsü olmadığı için kötüye sevinmek ve şükretmek.
"Oğlum LGBT olmamış şükür" diyen babalarla karşı karşıyayız.
Kim ne hikâye anlatırsa anlatsın toplumun geldiği nokta bu.
Belki samimi bir ortamda bu tür itiraflar yapılabiliyor.
Çoğu anne ve baba başından geçeni anlatamıyor.
Duyulursa ayıplanırız korkusu ile kolu kırıp yen içinde bırakıyorlar.
Bir sorunu gizlemek sorunu çözmüyor ki.
Sadece alttan alta genişlemeye devam ediyor.
Diş çürüğü gibi, alttan-alta, dişten-dişe yandan devam eden çürüme.
Bunu görmezden geldiğinizde çözüm de bulamazsınız.
Bu sorunun fark edilememesi mümkün değil.
Neden görmezden gelinir ..?
Evlilikler azaldı, doğurganlık azaldı deniyor sürekli.
Ama olaya sadece nüfus gözüyle bakılıyor.
20 milyon gencin evlenmediği veya evlen(e)mediği,
Niçin evlenmediği veya evlen(e)mediği konuşulmuyor.
Konuşulursa yönetimde bir sıkıntı mı var sorusu sorulmasın diye.
Nereye kadar..?
Sorunu tesbit etmek yarı yarıya çözmektir sevgili yöneticiler.
Bir babanın, üstelik müslüman bir babanın sevindiği şeye bakın.
Yayınlanan diziler ve gündüz kuşaklarını ailenizle birlikte bir izleyin.
Milleti neye mâruz bıraktığınızı bir görün.
Bu ülkede ne din eğitimi, 
Ne ahlak eğitimi,
Ne vatandaşlık eğitimi,
Ne finansal okur-yazarlık,
Ne de fen bilimleri (kasıtlı demeye dilim varmıyor ama) yeterince verilmedi.
Ya da verdirilmedi.
Bu da araştırılması gereken ayrı bir milli sorun.
Ahlak ve aile üzerine kurulan dernekler ve vakıflar,
20 senedir milyonlarca liralık bütçeniz var hükümete yakınlığınız sebebiyle.
Ne yapıyorsunuz bu devasa bütçeleri..?
Bu sorunları görmüyor musunuz..?
Bunun hesabının sorulmayacağını mı düşünüyorsunuz..?
Sorun çözmek değil de sorunu sürdürmek kimin işine geliyor..?
Sürdürülebilir sorun diye bir vakıa var da bizim mi haberimiz yok..?