Dilencisiz Şehir
Ünal TAYFUR
Dilencisiz bir şehir hayali, insanlığın en kadim arayışlarından biridir. Dünyanın her köşesinde dilenciler vardır; kimi yerde çok, kimi yerde az. Bu durum yalnızca ekonomik göstergelerle, milli gelirle açıklanamaz. Milletlerin görgüleri, kültürleri ve yaşayış biçimleri bu davranışların şekillenmesinde belirleyici rol oynar. Bazı toplumlarda çalışıp kazanmak yerine el açmak sıradanlaşırken, bazı toplumlarda ise dilenmek ayıp ve utanç verici bir hal sayılır.
İşte bu noktada Tebriz örneği dikkat çekicidir. İran’ın en büyük Türk şehirlerinden biri olan Tebriz’de dilenci yoktur. Oradaki bir Tebrizli Türk kardeşimizin ifadesiyle: “Burada dilenci olmaz. Şayet biri zor duruma düşerse, hep beraber onun sıkıntısını gideririz. Belediyemiz de destek olur. Çünkü Türk dilenmez.” Bu söz, yalnızca bir kültürel iddia değil, aynı zamanda insani dayanışmanın somut bir göstergesidir.
Tebriz’deki bu tavır, toplumsal kimliğin ve kişiliğin bir yansımasıdır. İnsanların birbirine sahip çıkması, ihtiyaç sahibini yalnız bırakmaması, dilenciliği ortadan kaldıran en güçlü mekanizmadır. Bu, bir şehrin onurunu koruyan, insanı insan yapan bir davranıştır.
Keşke tüm dünyada imkânı olmayan, sıkıntı çeken insanlar için aynı duyarlılık gösterilse. Keşke onların dertlerini birileri kendine dert edinse, yüklerini paylaşsa. Dilencisiz şehir, aslında dayanışmanın, kardeşliğin ve insaniyetin şehri demektir. Tebriz örneği bize gösteriyor ki, bu hayal imkânsız değildir; yeter ki toplumlar kendi içlerinde bu bilinci yaşatsın.
