Edep ve Evrensel ritim
Ünal TAYFUR
İnsanlık tarihi boyunca üzerine en çok söz söylenen kavram "Aşk" olmuştur. Ancak bizim burada kastettiğimiz, literatürün dar kalıplarına sıkışmış bir duygu değil; bir "edep" okumasıdır. Rabb’im bizleri, en çok muhtaç olduğumuz o yüce hasletle, yani edeple rızıklandırsın.
Edep: Bir Kalite Olgusu
Tevhid penceresinden baktığımızda edep; hesaplı bir davranış, dengeli bir oluş halidir. Kişinin kendi hiçliğini idrak etmesiyle başlar. Zira "Ol" denilince var olan, "Öl" denilince yokluğa bürünen bir varlık, aslında bir "hiç" değil midir? İşte mümin için edep, bu hiçlik kültürünü (mahviyet) geliştirerek kibirden arınma ve evrensel bir "kalite" yakalama sürecidir. Bizim haddimiz değil belki Yüce Mevla’ya aşk ilan etmek; ama bu yol, "haddini bilme" makamıdır.
Kainatı Taklit Eden Aşık
Gerçek aşık, iç dünyasında büyük açılımlar yaşayan, diğergam insandır. Efendimiz’in (S.A.V.) "Komşusu açken tok yatan bizden değildir" buyruğu, sadece bir sosyal dayanışma mesajı değil, aynı zamanda evrensel bir frekansın ritmine uyma çağrısıdır.
Aşkın mekaniğinde muazzam bir sır saklıdır: Kainatı taklit etmek. Mümin, Kur’an-ı Kerim’in rehberliğinde galaktik yasaların pratikliğini örnek alır. Aşık olan insan, sadece maddeyi değil, kendini de aşmaya aday "mteal" (üstün) bir varlıktır. Entelektüel bilinciyle evrensel frekansı yakalayan kişi, ötelerin ufkuyla titreşime girer. Tayy-i mekân gibi mucizeler ve kerametler, ancak bu takva rezerviyle ve bu frekans uyumuyla izah edilebilir.
Fizyon Parçalar, Füzyon Birleştirir
Hakikatte heder olmamak ve "atomize" olup sıfırlanmamak için doğadaki fiziksel mekanizmaya bakmak zorundadır insan. Galaktik yasalardan ibret almalıyız: Devasa gök cisimleri, korkunç hızlarına rağmen kendi yörüngelerinden sapmaz, mihver edindiklerine tecavüz etmezler.
Bizim yörüngemiz ise ilim olmalıdır. Toplum olarak en çok mesafeli durduğumuz "okumak" eylemi, aslında bizi bu yörüngede tutacak olan tek kuvvettir. Okumadığımız sürece;
Fizyon (Parçalanma): Tıpkı atom bombasında olduğu gibi, fesat barındıran bir ayrışma ve dağılma yaşarız.
Yörünge Sapması: Sosyal anarşi ve manevi çöküş kaçınılmaz olur.
Yeter ki madde, insan elinde bir "Manhattan Projesi" yıkıcılığına dönüşmesin, ifsat edilmesin.
Hülasa; aşk, kainatın oluş tekniğinin özüdür. İnsanın, kainatın ötesindeki o büyük hikmete ulaşma çabasıdır. Bu yolculuk, maddenin ötesine geçebilen, evrenin ritmiyle bir olanların yoludur.
