'Aynadaki Müslüman' : Derin Bir Toplumsal Tasvir
Hüseyin TAŞ
Bir millet düşün…
Adı Müslüman, kimliği Müslüman, kimliği nüfus cüzdanında yazılı; ama ruhu Hucurât Suresi’nin kapısından bile geçmemiş. Ezan okununca başını kaldırır, ama Kur’an’ı açıp okumaya gelince elleri titrer. Çünkü Kur’an onun için; yaşayanların değil, ölülerin kitabıdır. Yasin’i mezarlıkta okur, ama Yasin 70. ayetin “Bu Kur’an, diri olanlar içindir” diye haykırdığını hiç duymaz. Çünkü ruhu öyle bir gürültü içindedir ki, hakikatin fısıltısı ona ulaşamaz.
Trafikte sabrı unutan Müslüman
Arabaya binince kimliğini çıkarır, sabrını torpidoya bırakır. Direksiyon bir anda ona “kudret” verir sanır; sanki yolun sahibi olur, diğer herkes misafir. Bir selam vermez; ama camdan bağırmaya gelince sesi göklere ulaşır. Oysa selam, Allah’ın cennetteki kelimesidir… Biz ise “günaydın” deyip geçeriz, kendi selamımızı kendimiz icat ederiz.
Dile tatlılığın değil, yalanın ve dedikodunun yapışması
Birbirimizi çok severiz (!). Ama sevgimiz dildir; kalbe inemez, davranışa dönüşemez. Dostumuzu öperiz, arkasından kuyusunu kazarız. Komşuyu överiz, evine döner dönmez dedikodu kazanını kaynatırız. Halbuki Hucurât Suresi bağırır: “Zanların birçoğundan sakının! Birbirinizin kusurunu araştırmayın! Birbirinizin etini yemeyin!” Ama biz, kardeşimizin etini ızgarada çevirir gibi yeriz… Yeter ki konuşacak bir şey olsun.
Haram ile helali karıştıran Müslüman
Faiz yer; “bankada kredi çektim, ne olacak ki?” der. Zinaya yaklaşır; “Allah affeder” diye kendini kandırır. Yalanı su gibi içer; “beyaz yalan” diye kategorisini bile çıkarır. On bir ay içki içer, bir ay Ramazan gelince “Müslüman oldum” diye sevinir. Tek ölçü domuz etidir; faiz haram değildir ama domuz eti haramdır (!). Oysa Allah’ın haram dediklerini seçme hakkımız yoktur.
Namazı unutan, ama cenaze namazında saf tutan toplum
Beş vakit namazı kılmayız; ama öldüğümüzde cenaze namazımız kılınsın isteriz. Bu nasıl bir çelişkidir? Rabbine secde etmeyen beden, öldüğünde insanlar onu kıbleye yöneltir. Yaşarken kulak vermediğimiz ezan, öldüğümüzde omuzlarda bize eşlik eder. Birde yasin kitabcığı helva kutu şeker dağıtılır nedense?!Ölü evi yemekle dolar… Kıymalı, pilav, helva, tatlı… Sünnet diye sandığımız, aslında unutulmuş bir bidattir. Sünnet olan; ölü evine yemek götürmektir, ölü evinden yemek yemek değil.
“Kalbim temiz” diyen ama kalbini hiç yıkamayan Müslüman
Bizim dilimizde bir cümle vardır: “Benim kalbim temiz.” Ne güzel aldatıyoruz kendimizi. Kalbin temizliği, Allah’a teslimiyetle ölçülür; dille değil, niyetle. Kalbi temiz olan, yalan söylemez, faiz yemez, dedikodu etmez. Helal ile haram arasında duvarlar örer. Allah’ın rızasını arar. Takvayı elbise gibi giyer. Fetva vermek kolaydır; ama takvalı olmak ağırdır. O yüzden bugün fetva çoktur, takva azdır.
Bir milletin aynası
Aslında bu yazı başkasına değil, bize ayna tutuyor. Çünkü en büyük problem, bireyin kendini eleştirmeyi bırakmasıdır. Herkesi yargılarız. Ama kendimizi hesaba çekmeyiz. Herkesi düzeltmek isteriz. Ama nefsimize dokunmayız. Allah’ın huzurunda kimse kimsenin yerine hesap vermeyecek. Herkes tek başına duracak. İşte biz buna hazırlıklı değiliz.
Gerçek Müslümanlık nedir?
Gerçek Müslümanlık; etiketle, kimlikle, sözle değil… ahlakla, sabırla, merhametle, kul hakkından sakınmakla belli olur.
Gerçek Müslüman;
• yolda selam verendir,
• trafikte sabredendir,
• kardeşinin kusurunu değil, iyiliğini arayandır,
• Kur’an’ı mezarlık kitabı değil, hayat kitabı olarak yaşam kaynağı hayat nizamı olarak okuyandır,
• haramdan kaçandır,
• yalanı ateşten kaçar gibi terk edendir,
• dedikodudan sakınandır,
• namazda Allah’ın huzuruna durandır,
• Allah’tan korkup kuldan utanandır.
Son söz
Eğer Türkiye’de Müslümanlık yeniden dirilecekse, bu yeniden ezan okumakla değil, kalpleri diriltmekle olacaktır. Kur’an’ı mezarlıktan çıkarıp evlerimize, işimize, hayatımıza sokmakla olacaktır. Takvayı süs değil, nefes yapmakla olacaktır. Birbirimize merhameti geri getirmekle olacaktır. Selamı yeniden hak ettiği yere koymakla olacaktır.
Allah bizi kendine layık kul, Peygamberine layık ona uyan ümmet kılsın.
