Engelli yurttaşlara yönelik pozitif ayrımcılık kapsamında tanınan bazı hak ve imtiyazlara dair yasal düzenlemelerde temel mantık, engel, kişiyi neyden mahrum bırakıyorsa, ona yönelik düzenleme yapılması olmalıdır.
Çalışma gücü kaybı
Eğitim
Bakım
Ulaşım
Rehabilitasyon
Tedavi gibi her bir engelli için, kişisel durumu neyi gerektiriyorsa, o yönde düzenlemelere yönelmek isabetli olacaktır.
Örneğin:
Ulaşım için, engel durumu kendi başına ulaşım ihtiyacını karşılayamayan engelliden özel tüketim vergisi veya KDV bağışıklığı aynı bir kalemde düzenlenmeli,
Çalışma gücünü belli bir oranda kaybetmiş engelliye yönelik vergisel imtiyazlar ayrı bir başlıkta ele alınmalı,
Bakım yardımı alması gereken engelli için daha farklı bir mekanizma işletilmeli.
Engel durumu, engelliyi neyden mahrum bırakıyorsa, o duruma özgü, suistimale kapalı, makul düzenlemeler yapılmalı.
Mesela çalışamıyorsa buna özgü, ulaşım sıkıntısı varsa buna özgü gibi. Yani her engelliye, kendine özel durumu, ne tarz bir düzenleme gerektiriyor ise, bunu yapmak olmalı temel mantık. Ben tek bir kriterle 50 mevzuyu çözerim kafası sakattır.
Kendimden somut olarak örnekleyeyim: Heyet raporu ile tespit edildiği üzere %81, ama araç kullanmada %100 bedensel engelli bir avukatım ve aktif olarak mesleğimi bazı kısıtlar dahilinde icra edebiliyorum. Kısıttan kastım, duruşmalı, yoğun git gel hareketli dava, yürüme zorluğu çekmem sebebi ile alamıyorum, ama UYAP üzerinden dilekçe teatili davalarımı rahatlıkla takip edebiliyorum. Yani engel durumum maddi destek almamı gerektirmiyor, bilakis vergimi de ödüyorum, ama ulaşım ihtiyacı için almam gereken araç, benim için özel tüketim değil, bir zorunluluktur ki benden araç alımında özel tüketim vergisi alınması hukuka ve hakkaniyete uyar olmaz.
Kısaca bu gibi, her engellinin durumu, kendi özel şartlarında değerlendirilmelidir.
