Dünyanın en büyük havalimanının temelinin atıldığı Cumartesi günü canımı sıkan şu hadiseyi sizlerle paylaşmak zorundayım:
Sabah, otobüs ile şehir merkezine giderken, Kayseri Araştırma Hastanesi acil önünde gördüğüm beş saniyelik bir görüntü...
Üç kardeş, ya da kardeş olduklarını sanıyorum, bankta oturuyorlar. Abi (11-12 yaşlarında) ortada; elleri iki kardeşinin omuzlarında, biri 4 yaşlarında diğeri 8 civarı iki kız çocuğu...
Üçü birden ağlıyorlar!
Bana manzara anneleri, veya babaları içeride, çocuklar acil girişinin önünde bekliyorlar olarak yansıdı.
O an bu üç çocuğa sahip çıkacak, onlara teselli verecek, bozuk psikolojileri ile ilgilenecek bir mekanizmanın kurulu olmaması canımı sıktı.
Acil önü demek, adı üstünde en sıkıntılı problemlerin kapısı demek.
Çekirdek aile... Anne diyelim ki acilde acılar içinde kıvranıyor, baba anneye refakat ediyor. Çocuklar dışarıda.
Böyle bir durumda o çocuklar ile ilgilenecek bir organizasyon kurmayı kimse düşünmez mi?
Oraya gelene kadar daha neler var demeyin. Buradan da bir başlangıç yapılmalı.
Düğüm Düğüm Düğünlerimiz
Ey Kayseri dışında yaşayan dostlarım! Okuyor iseniz, çok kıskanacaksınız şimdi!
Aynı anda beş kilometrekare alana yayılmış beş ayrı açık hava düğününden beş farklı türkü ve halay adı altında dehşetengiz gürültü senfonisini evinizin odasında, beyninizin en mahrem hücrelerini zonklatacak biçimde dinleme imkanınız olmadığı için ahvalinize çok ama pek çok üzülmelisiniz!
Tavuk Tavuk mudur?
Tavuk topluluğu öyle bir topluluktur ki, önlerine tepeleme darı konulsa, tek bir tavuk, tek bir darıyı gagalayıp kaçsa, tüm tavuklar o yığına yüz çevirir ve kaçanın peşine düşerler.
Cümleden tavuk kelimesini çıkarıp uygun başka bir kelime yerleştirmemenizi rica ediyorum.
