Ölüm tüm canlıların gerçeği ve insan, canlılar arasında ölümü en çok kafaya takan.
Papatyayı bir gülümseme hatırına koparan, kıydığı canı hatırına getirmezken; hayvan eti yememeye özen gösterir, acıma hisleri yoğunluğuna mütevellit.
Böcek ilacı sıktığı anda ölüveren onlarca sinekten daha kıymetli olduğunu düşünmediğim can sahibi, koltuğuna yaslanıp dünya haberlerini izlerken tankın altında ezilen kadının görüntüsü ile okkalı bir küfür savurur ve bir yandan kokturu kolasını yudumlar, gelirinin ezenlere yeni tanklar alımına harcanması o tadın yanında çok da tın modundadır.
Böcek ilacı sıktığı anda ölüveren onlarca sinekten daha kıymetli olduğunu düşünmediğim can sahibi, koltuğuna yaslanıp dünya haberlerini izlerken tankın altında ezilen kadının görüntüsü ile okkalı bir küfür savurur ve bir yandan kokturu kolasını yudumlar, gelirinin ezenlere yeni tanklar alımına harcanması o tadın yanında çok da tın modundadır.
Bir gün yaşayan cıvıl cıvıl kelebeklerin toplu ölümleri,
somonların,
balinaların,
petrole bulanmış karabatakların,
açlıktan; ya da
kurşunla ölenler,
yollarda,
yatakta,
dalda,
karda,
kanserden,
konserve olması gerektiğinden…
balinaların,
petrole bulanmış karabatakların,
açlıktan; ya da
kurşunla ölenler,
yollarda,
yatakta,
dalda,
karda,
kanserden,
konserve olması gerektiğinden…
Ölüm haz etmediğimiz konu, hakkında konuşmanın sevimsiz olduğu ve böylesi anmak onu, küstahça değil mi?
Eninde sonunda öleceğiz her canlı gibi. Ölmeden önce yaşamaya bakmak lazım.
Bir anlam arıyor insan, çırpınarak; ya da bir anlam tüccarının heybesine malzeme oluveriyor. Yeri geliyor sadece bir kelime boyut atlatıyor; ya da çukura yolluyor.
Canını öne alan, canlanacaktır.
Bir de aslında daha yirmilerinde ölmüş; fakat hala deli dana misali oraya buraya toslayan kırk elli yaşlarında milyonlar ile tanıştı yeni dünya.
Zombi yaşamlar...
Kıytırıklar...
Devasa cücelik...
Niye yaşadığını bilmez, ona buna yaşamlarını harcayan yığınlar...
Eskiden ölünün yadı varmış, şimdi ise kalabalık yaşayan niceler, öldüklerinde o kadar hızlı unutuluyorlar ki...
Haliyle böyle olacak, niye?
Ne eserleri var, ne de ölüm sonrasına tedarikleri...
Harala gürele yığıyorlar, harcayamayacağından fazlasını depolayan bir algı ile...
Sonra ölüyorlar ve kendileri kamçı yerlerken, evlatları keyfini sürüyor yığıntılarının...
Aptalsınız deseler alınırlar.
Bir o kadar da ahmaksınız demeye cüret edenleri ise bozarlar. Bozarlar bozmasına da...
Size, ne öteye ne buraya yar olmayacak malınız mevkiniz için kıymet verenlerin aklına tufan gibi tükürük...
İdrakınız esasen tek sermayeniz, ne kendinizi aptal yerine koyun; ne de ötelerde ahmaklar var sanmayın...
