Hayatım boyunca hiç gitmedim ve gitmeyi de düşünmediğim.
Belki de birçoğunuzun benim gibi hayatında hiç gitmediği yer.
Okey masası etrafında kırmızı on ikiliyi bekleyen tüm gözler.
Acaba bu el kim bitecek heyecanıyla çaylarını yudumlayanlar.
Bu arada en derin devlet meselelerinin analizlerinin yapılması.
Anayasa değişikliğine konu 18 maddelik referandum tartışması.
Tarık beyin tarihî, Zeki beyin ekonomik derinlikteki bakış açısı.
Komşunun boşanan çocuklarından futboldaki sorunlara kadar.
Hemen hemen her konuda insanların konuştuğu kahvehaneler.
Aslında tam bir sosyal terapi merkezleri işlevi görmektedirler.
Bir an kahvehanelerin ve benzer yerlerin olmadığını düşünelim.
Evde erkeği istemeyen ev hanımıyla akşama kadar bir gerginlik.
Çünkü evde oturan “herif” yüzünden kadın da eve hapsolacak.
Komşularla kahve oturmaları ve dedikodudan mahrum kalacak.
Erkek nasıl kahvede stres atıyorsa kadın da oturmalarda atıyor.
En azından bunu yapan kadın-erkek stresli olmaktan kurtuluyor.
Kahvehanelerin bu yönünü düşününce de pek sesimiz çıkmıyor.
Bol küfürlü konuşmalar, sigara tüketimini görmezden geliyoruz.
Çünkü buraları olmasa aile içi kavgalar ve boşanmalar çok artar.
Bir devlet politikası olmasa da kendiliğinden bir işlevi oluşuyor.
Peki, toplumda buralara gitmeyecek amcalar nereye gidecek?
Yaşlı amcalar için de kahvehaneler gibi bir ortam olması lâzım.
Bu amcalarımızı da camilerin kenarındaki banklarda görüyoruz.
Kahvehaneler, özel işletmeler olduğu için gelen oldukça durur.
Bir süre sonra gelenler azalırsa, sahibi kapıya kilidi vuracaktır.
Ancak bu durum camiler için pek de uygulanabilir gözükmüyor.
Hiç kahvehaneye gitmeyen bir insan olarak şunu düşünelim:
Mahallemize bir kahvehane açılmış hadi bi gidelim der miyiz?
Zaten kahveye giden insanlar ancak bunu düşünür ve giderler.
Kahveyi açan insanlar da konu komşu gelir diye mi beklerler.
Hayır, bu tarz özel işletmeler ihtiyaca göre açılır ve kapanırlar.
Ama cami için ihtiyaç olup olmadığına bakılmaksızın açıyoruz.
Böyle bir yazı yazmanın zorluğunu teşebbüs eden anlayabilir.
Bir yanda İslam dininin direği namaz için açılan ibadethaneler.
Diğer yanda ise ‘yiyiniz, içiniz ama israf etmeyiniz’ diyen İslam.
Bu memlekette hiç namaz kılınmayan köylere camiler yaptık.
Camilerin işlevini değil de inşaatını artırmayı amaç edindik.
Bu kadar cami yaptık, başlarına imamları koyduk da ne oldu?
Memlekette hak ve adalet namına ne gibi aşama kaydettik?
Rüşveti, suiistimali, zimmeti ve adam kayırmayı azalttık mı?
Sigarayı, uyuşturucu ve alkol bağımlılığını ne kadar azalttık?
Fuhuş, zina ve tecavüz konusunda öncekine göre nerdeyiz?
Tartı da hileyi bitirdik mi, tüketicilerin sorunlarını azalttık mı?
Boş söz ve işlerden yüz çevirip, güzel ahlakı tamamladık mı?
Kul hakkı yemeyi sol elle yemek yemekten önde tuttuk mu?
Çarşı ve pazarlardaki putları yok edelim diye uğraş verirken;
Gönüllerimizdeki putları sürekli artırmaktan geri durduk mu?
Sadece, ölümü yaklaşan ihtiyarlara hizmet vermek mi amaç?
Bir safın bile dolmadığı camiler bizi neden rahatsız etmez de;
Bir safının bile dolmayacağı camiler yapmaya devam ederiz?
Yeryüzünü size mescid kıldım, ayetinden ne anlıyoruz acaba?
Görkemli, şatafatlı ibadethaneler yapın diye mi okuyorsunuz?
Cami yerine, çocuk medreselerinin faaliyeti için çabalamalıyız.
Çocukları camiye çekmenin yollarını aramaya kafa yormalıyız.
Onları internetin kucağından kurtarıp selamete çıkarmalıyız.
Günde 5 defa 5 dakika ile işi biten koca binaları kurtaralım.
% 90’ı hiç işe yaramayan binaları faydalı hale nasıl getiririz?
Bir bölümünü çocuklar için dizayn edip gelmelerini sağlasak.
Özellikle yerleştirilen eli sopalı hoca anlayışını hâlâ yıkamadık.
Bir bölümünü kahveye gitmeyen ihtiyarlara ayırsak mesela...
Günde 25 dakika çalışan memurlarımızın keyfi kaçacak di mi?
Organize Sanayi Bölgesinde birçok fabrikada cami mevcut.
On bin kişinin Cuma kılacağı bir de büyük camiimize rağmen;
Sanayicinin parası ile yeni bir cami için 15 milyon harcanmış.
Memurun bile günde iki defa geleceği bir cami için doğru mu?
Her ev ve işyerinde en az iki seccadenin bulunduğu ülkemiz.
Namaz kılmak isteyen istediği yerde kılma imkânına sahipken.
Bu israfa, bu gösterişe ve anlamsız çabalara kim dur diyecek?
