Bizim öncelikle ilk yapmamız gereken kurtarılmayı bekleme kültünden kurtulmak olmalı. Bunu başaramaz isek yarın İngiliz'in başımıza atayacağı mehdiye kör itaat ile sarılırız eminim.
Bu coğrafyada din, bir avuç dinden geçinicinin nefslerinin keyfine kullandığı bir malzeme olmaktan öteye gidememiştir.
Rasul ü Muhterem ahirete göçer göçmez, daha 50 yıl bile geçmeden, Onun getirdiği ilkeleri, örflerine, ırki heveslerine heba eden bir taifenin kültür ihracı için kullandığı malzeme haline getirdiği din, bir türlü bunların heveslerinin yönlendirdiği konumdan, Murad ı İlahi noktasını geri gelememiştir.
Her muktedir olan, o, ilk bozucuların muvaffakiyetini takdir ile, kendi başarısı için dini, emeline kağnı etmeyi uygun ve caiz görmüştür.
Allah tevhid demiş, iyi insan olun demiş, lakin bunlar itaat kültünü kendilerine münhasır kılmak için, kendilerini kutsamışlar ve ilahi meziyetlerle vasıflamışlardır.
Kimi kendini ve ardınca gelenleri kainata ayar verenler olarak sunmuş ve kimisi de tuvaletlerini temizleyenlerin, taraflarınca şefaate nail olacaklarını söylemiş, veya ima etmiştir.
Din ile arz ı endam edenlerin dindarların sırtına taht kurup, onların kanlarını emmeleri ilahi hikmetlerle tefsir edilegelinmiştir.
Kıyamet kopmadan çok acil şekilde Allah'ın Muradı ile bu sahtekarlıkların ayrıştırılması hakiki dindarların üstüne vaciptir ki ölçü çok basittir: Tevhid ve iyi insan olma davası dışında ne var ise, hepsi örf ve hevestir.
*
Insan, bilgelikte zirve yaptığında ki bir deli bir düğmeye basarak tüm dünyayı yok etmeden önce yani, tüm yönetimsel mekanizmalarda son son hizmet odaklı, altın üstün olmadığı, profesyonel ilkesel yönetimin hakim olduğu yapıya geçecektir.
İnsana güven kurgulu değil, a olmazsa b'nin de aynı şeyi yapabileceği ilkesel temelli bir hizmet mekanizması ki evet, bir ücreti elbette olacak, ama ne bir eksik ne iki fazla.
